آموزش حرفه و فن
مطالبی مفید و دانستنی هایی فراتر از کتاب های درسی
صفحات وبلاگ
آرشیو وبلاگ
نویسنده: علی خزائی - ۱٥ بهمن ۱۳٩٠

سیر - پیاز -ترب - سیب زمینی - گوجه فرنگی- بادنجان


 سیر یک گیاه علفی دوساله و چند ساله است که از خواص دارویی زیادی برخوردار است از جمله مهمترین آنها تاثیر این گیاه در رفع گرفتگی عضلانی است.

سیر در کاهش فشار خون و افزایش گلبول سفید خون موثر است. تحقیقات پزشکی نشان داده است که سیر می‌تواند بسیاری از انواع باکتریها، برخی از ویروسها، عفونتهای قارچی و حتی انگلهای روده‌ای را از بین ببرد. سیر همچنین بطور سنتی جهت درمان برونشیت مزمن، سرماخوردگی، سیاه‌سرفه و آسم ناشی از برونشیت مصرف می‌شود.

موارد منع مصرف سیر :

 سیر را در دوران شیردهی و بارداری نباید مصرف کرد.

مهمترین بخش این گیاه که مصرف دارویی و طبی دارد، هسته آن است هر هسته سیر از ‪ ۴‬تا ‪ ۲۰‬دانه تشکیل شده است و وزن هر دانه به حدود یک گرم می‌رسد.

سیر در قالب نواحی ایران بخصوص در نواحی شمالی کشور می‌روید و ارتفاع ساقه آن به ‪۳۰‬ تا‪ ۱۰۰‬سانتی متر می‌رسد.

گلهای سیر به رنگ صورتی کم رنگ یا سبز متمایل به سفید است که هر بوته آن هشت تا بیست حبه دارد.

یکی از راههای مصرف سیر استفاده از دانه خشک شده آن به میزان دو تا چهار گرم بصورت سه بار در روز است. در حال حاضر سیر در تمام نقاط دنیا کشت می‌شود، پیازهای تازه خاصیت دارویی دارند که آنها را با زرد شدن برگها در اواخر تیر تا مهرماه برداشت می‌کنند. سیر اولین بار در آسیای مرکزی کشت شده است و قرن‌ها است که بعنوان ادویه، سبزی و گیاه دارویی در مناطق مدیترانه‌ای تا آسیای مرکزی استفاده می‌شود.

مصرف خارجی آن باعث تحریک و سوزش پوست بدن شده و ممکن است باعث ایجاد التهاب و تاول شود. سیر عمدتا در درمان نفخ شکم، ورم روده و بعنوان خاصیت کرم‌کشی بصورت داخلی مصرف می‌شود.

سیر به عنوان ادویه در غذاهای گوشتی، سس و سوپ به کار می‌رود و بطور گسترده‌ای در کشورهای منطقه مدیترانه و در شرق استفاده می‌شود.

بوی سیر که برای برخی از افراد مشمئزکننده و زننده است جذب خون می‌شود و در نتیجه از طریق تنفس و حتی پوست بدن فرد به مشام می‌رسد.

کارشناسان گیاهان دارویی در سرتاسر جهان این گیاه را به عنوان یکی از مهمترین داروهای گیاهی تلقی می‌کنند. این گیاه در میان بسیاری از فرهنگها در طول هزاران سال هم مصرف غذایی و هم مصرف دارویی داشته است.

گفته می‌شود کارگران ساختمانی که اهرام مصر را می‌ساختند برای مراقبت از خود در قبال بیماریها سیر مصرف می‌کردند همچنین گورکنان فرانسوی در اوایل قرن نوزدهم عصاره سیر مصرف می‌کردند تا از ابتلای آنها به طاعون که جان بسیاری از انسانها را در اروپا تلف کرد، پیشگیری کند

 

سیر جریان خون را منظم می کند و از پیری زودرس جلوگیری می کند. سیر میکروب کش است و دستگاه گوارش را ضدّ عفونی می کند.

 

 سیر خون را تمیز می کند و فشار خون را پایین می آورد. کسانی که درد مفاصل دارند می توانند از سیر استفاده کنند. سیر برای بیماری سیاه سرفه هم مفید است. سیر برای از بین بردن کرم معده و روده مفید است

 

پیاز

 

پیاز یکی از خوراکی های ضدّ میکروب است و در هضم غذا مخصوصاً موادّی که نشاسته دارند بسیار مؤثر است. خوردن پیاز باعث می شود که راه های تنفّسی ضدّ عفونی شوند و از مبتلا شدن به اسهال و سرماخوردگی جلوگیری شود. پیاز دارای موادّ قندی است. ولی خوردن آن برای بیماران قندی ضرر ندارد. پیاز به بدن انرژی می دهد و برای ضعف اعصاب مفید است.

 

                                          

 

افرادی که دچار بی خوابی هستند بهتر است شب ها با غذای خود پیاز بخورند. در پیاز مادّه ای وجود دارد که برای تشکیل و نگهداری استخوان ها و رگ ها لازم است. کسانی که کلیه آنها ناراحت است باید پیاز خام مصرف کنند. کسانی که معده و روده ی آنان ناراحت است باید پیاز را به صورت پخته بخورند. مصرف زیاد پیاز باعث فراموشی و تهوع ( استفراغ ) می شود.

ترب مقدار زیادی ویتامین «آ» ، «ب» و «ث» دارد. برگ ترب هم مقدار زیادی ویتامین دارد.خوردن ترب بعد از ناهار و شام باعث هضم غذا می شود. همچنین ترب برای از بین بردن سنگ کلیه مؤثر است

 

ترب سیاه را رنده می کنند و می خورند. خوردن شیره ای که از آن به دست می آید قبل از غذا برای بدن مفید است. این شیره ناراحتی کیسه صفرا را درمان می کند. خوردن ترب سیاه برای افراد چاق مفید است.

 

سیب زمینی

سیب زمینی موادّ غذایی زیادی دارد و دارای ویتامین «ب» و « ث» است. سیب زمینی خیلی زود هضم میشود و بدن را تقویت می کند.وقتی سیب زمینی را در آب می پزیم، مقدار زیادی از ویتامین خود را از دست می دهد. امّا اگر آن را کبابی کنیم ، ویتامین آن باقی می ماند. مردم سیب زمینی را برای فصل زمستان ذخیره می کنند.

                                        

البیه با ذخیره کردن سیب زمینی مقداری از ویتامین آن کم می شود. سیب زمینی پخته را اگر بیش از یک روز نگه دارید دارای میکروبی می شود که می تواند باعث مرگ شود. سیب زمینی که قسمتی از پوست آن سبز است، یک مادّه ی سمّی دارد . به همین دلیل نباید آن را مصرف کرد. وقتی سیب زمینی جوانه می زند، این سم زیاد می شود. بنابراین خوردن آن باعث مسمومیت می شود. اگر آش پختیم و به علت فراموشی دودفعه نمک در آن ریختیم و آن را شور کردیم می توانیم چند دانه سیب زمینی را قطعه قطعه کنیم و در آن بیندازیم؛ چون سیب زمینی نمک را به خود جذب می کند. مصرف سیب زمینی به افراد مسن سفارش می شود؛ چون بی خوابی را درمان می کند.

 گوجه فرنگی

این میوه بهترین پاک کننده ی خون است . گوجه فرنگی اشتها را زیاد می کند. بدن را در برابر بیماری های عفونی و کمبود ویتامین«ث» حفظ می کند.

                                     

 

 خوردن گوجه فرنگی برای کودکان مفید است و به آنها نیرو و نشاط می دهد. پوست و دانه های گوجه فرنگی به هضم غذا کمک می کند. گوجه فرنگی را نباید زیاد در روغن سرخ کرد. زیرا هضم آن مشکل می شود. بهتر است آن را در آب خودش بپزیم و کمی کره به آن اضافه کنیم.

 

از میوه ی گوجه فرنگی به عنوان ملین استفاده می شود و برای تقویت مسلولین(مبتلایان به بیماری سل )، تب های حصبه ای، رفع ورم ملتحمه ی چشم، آماس گوش(اوتیت) و دفع سنگ کلیه تجویز می شود.
از گرد برگ های خشک کوبیده ی گوجه فرنگی، برای رفع آفتاب سوختگی پوست و صورت استفاده می شود. از پاشیدن آب دم کرده ی برگ گوجه فرنگی، برای دفع آفت کلم به نام کاترپیلار نتیجه خوبی گرفته شده است.
مصرف گوجه ‌فرنگی برای مبتلایان به درد مفاصل تجویز شده است و برای مبتلایان به نقرس و روماتیسم مفید است.
گوجه فرنگی به علّت دارا بودن ویتامین‌های A ، B، C، K و مواد معدنی مانند کلسیم ، فسفر و آهن در تأمین انرژی و تقویت بدن نقش موثری ایفاء می ‌کند.
گوجه ‌فرنگی یکی از مهم ترین منابع ویتامین A می ‌باشد. لذا در تقویت بینایی، تقویت و سلامتی پوست و مخاط‌ ها (دهان و بینی) رشد و نمو استخوان‌ها ضروری است.
برای تمیز کردن خون باید از آب گوجه فرنگی و کرفس به نسبت مساوی و به مقدار 3 فنجان در روز، قبل از غذا و به مدت 3 هفته استفاده کرد.
گوجه ‌فرنگی بعد از لیموترش بیش از سایر میوه‌ها ویتامین C دارد و مقدار زیادی فسفر، آهن، سیلیس و کلسیم دارد.
گوجه فرنگی سرشار از پتاسیم است، ماده معدنی که اکثر ما با کمبود آن مواجه هستیم. یک لیوان آب گوجه فرنگی حاوی 543 میلیگرم پتاسیم بوده و ½ فنجان سس گوجه فرنگی حاوی 454 میلیگرم از این ماده است.
تذکر:
خوردن گوجه ‌فرنگی، برای بعضی بیمارانی که دچار حساسیت یا آلرژی (خارش بدن،قرمز شدن پوست، آسم، کهیر و...) هستند، ضرر دارد.
میوه ی نارس گوجه فرنگی سمی است و باید از خوردن آن پرهیز کرد. به علاوه خوردن برگ آن که به عنوان دارو در مواردی تجویزمی شود، باید در حد اعتدال و به مقدار مجاز و محدود، در حدی که پزشک تعیین کرده مصرف شود، زیرا برگ آن هم سمی است.
ماده‌ای سمّی به نام سولانین در گوجه‌فرنگی سبز و نارس وجود دارد که خوردن آن موجب مسمومیت می‌شود و دل پیچه، اسهال و باز شدن مردمک چشم ایجاد را می‌ کند.

بادنجان

خوردن آن برای درمان بیماری های چرکی مفید است. بادنجان نرسیده که رنگ آن سیاه نشده است، مادّه ی سمّی دارد. کسانی که دست هایشان عرق می کند و دست های آنها همیشه نمناک است می توانند از آب سیاه پوست بادنجان استفاده کنند و دست های خود را برای مدّتی در جوشانده ی گرم آن بگذارند.

                                              

 

بادنجان درد پهلو و درد مثانه را آرام می کند. بادنجان ادرارآور است و فشار خون را پایین می آورد. همچنین آنهایی که به سنگ کلیه دچار هستند، بهتر است بادنجان بخورند

 

 

علی خزائی
دبیر حرفه و فن مدرسه راهنمایی ابوریحان بیرونی - سرگروه حرفه و فن و عضو کمیسیون فناوری اطلاعات و ارتباطات مقطع راهنمایی شهرستان اسدآباد
نویسندگان وبلاگ:
کدهای اضافی کاربر :


تماس با ما

.

.

.

.

مشاهده جدول کامل ليگ برتر ايران